[ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ]

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΤΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΘΕΝΤΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ
"Καθολικότητα ἤ Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα ;"
του πρωτοπρ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
(Αθήνα 2003)

Πρεσβ. Βασιλείου Κοκολάκη
Εφημέριου Ἱ.Ν.Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ

Τό ἄρτι κυκλοφορηθέν βιβλίο "Θεανθρώπινη καθολικότητα ἤ Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα;" τοῦ πρωτ. Ἰωάννου Φωτοπούλου (ἐφεξῆς π.Ἰ) δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς καί μόνο μία στεγνή , ἐπιστημονική  ἀναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού ὑποκρύπτεται στό βιβλίο τοῦ Ἀρχ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου(ἐφεξῆς Ἀ.Ἀ) "Παγκοσμιότητα καί Ὀρθοδοξία", ἀλλά μία  ἐν Χριστῷ ἀγαπητική κριτική ,  ταπεινή ,  δίχως ἐμπάθεια , ἀναλυτική, συγκριτική , ἁγιοπατερικά τεκμηριωμένη  , κατάθεση ψυχῆς , πού διεισδύει στή σκέψη τοῦ καλοπροαίρετου ἀναγνώστη μέ τίς ἐνδεχόμενες ἀπορίες του καί τοῦ ξεκαθαρίζει μπλεγμένες θεολογικές ἔννοιες. Ὁ π. Ἰ. συλλαμβάνει εὔστοχα ὄχι μόνο τίς λανθάνουσες άμφιβολίες τοῦ κριτικοῦ ἀναγνώστη  ἐπί αὐτό  καθ'αὐτό τό κεντρικό θέμα τοῦ ὑπό κριτικήν βιβλίου , ἀλλά καί ὅλες τίς πιθανές καλές προθέσεις πού θά μποροῦσε νά εἶχε ὁ κάθε συγγραφέας ἑνός τέτοιου βιβλίου.

Νά ὑπογραμμισθεῖ ὅτι ὁ ἐν λόγῳ συγγραφέας δέν ἀντιτίθεται στόν συγκεκριμένο Ἀρχιεπίσκοπο ἀλλά στίς συγκεκριμένες οἰκουμενιστικές θέσεις τοῦ συγκεκριμένου Ἀρχιεπισκόπου. Αὐτό δέν εἶναι ἐπιλήψιμο !!!Τήν κριτική ἐξάλλου ἐπί ὅλων τῶν θρησκειῶν μᾶς τήν δίδασκε καί τήν διδάσκει καί ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας , ὅπως τουλάχιστον καί προσωπικά εἶχα τήν ἐμπειρία αὐτή, καθ'ὅτι ἤμουν παλαιός φοιτητής του.  Ἔτσι λοιπόν καταγράφω ἐνδεικτικά κάποια σημεῖα ἀπό τό βιβλίο τοῦ π.Ἰ. πού ἐπισφραγίζουν σα προαναφέρθηκαν:

Στήν θέση τοῦ Ἀ.Ἀ. ὅτι ὀφείλουμε "νά ἀτενίζουμε μέ σεβασμό τίς τοπικές θρησκευτικές παραδόσεις τῶν ἄλλων λαῶν" , ὁ π. Ἰ. ἐκφράζει τήν εὔλογη  ρητορική ἀπορία του ἄν θά πρέπει νά αἰσθανόμαστε σεβασμό πρός τούς μάγους τῆς  Ἀφρικῆς πού ἐπικαλοῦνται δαιμόνια , πού λατρεύουν εἴδωλα ἤ κάνουν ἀνθρωποθυσίες...Συνεχίζοντας γράφει ὅτι θά μποροῦσε κάποιος καλοπροαίρετα νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι ὁ Ἀ.Ἀ. μίλησε μέ αὐτόν τόν τρόπο ἐπειδή ἀπευθυνόταν σέ ἐκπροσώπους διαφόρων θρησκειῶν καί ἔπρεπε νά γίνει ἀκουστός. Ὅμως , ὅπως λέει ὁ π.Ἰ ,  δέν δικαιούμαστε νά στεροῦμε κανένα ἄνθρωπο  ἀπό τό σαφές λυτρωτικό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου χρησιμοποιώτας διπλωματικές μεθόδους· ἐξάλλου τήν ἴδια τακτική τήρησε ὁ Ἀ. Ἀ. καί στήν εἰσήγηση πού ἔκανε στό Γ` Συνέδριο τῶν  Ὀρθοδόξων  Θεολογικῶν Σχολῶν ( Θεολογική Σχολή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ , 1987)

Σέ ἄλλο σημεῖο ὁ π.Ἰ καθορίζει τόν ὅρο "σπερματικός λόγος" λέγοντας πώς εἶναι τό ἐργαλεῖο πού χρησιμοποιεῖ ὁ Θεός γιά νά φυτεύσει στόν ἄνθρωπο τήν Θεία Χάρη καί νά τόν ἑνώσει μέ τήν ἀγάπη Του. Μετά τήν πτώση καί τήν ἀποστασία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό, τό ἐργαλεῖο αὐτό , η ἀγαπητική ἔφεση, εἶναι ἀνίσχυρη νά φθάσει στή γνώση τοῦ Θεοῦ. ...Τήν ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου γιά γνώση τοῦ Θεοῦ ἀλλά χωρίς τόν Χριστό , τήν κλέβει γιά δικό του λογαριασμό ὁ ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου. Αλλού πάλι ξεδιαλύνεται ἁγιοπατερικά τεκμηριωμένα ἡ παρεξηγημένη ἔκφραση "ἵνα ὦσιν ἕν" ὅτι ἐννοεῖ δηλαδή μοναδικά τούς πιστεύοντες στόν Χριστό.

Γιά τήν συχνή χρήση δέ ,ἀπό τά στόματα τῆς Νέας Ἐποχῆς,  τῆς ἐκφράσεως "τό πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ" τονίζει ὁ π.Ἰ πώς ἄν ὁ νυχτερινός μαθητής τοῦ Χριστοῦ Νικόδημος χρειάζεται νά κατανοήσει  τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τῆς ἁπλοικῆς εἰκόνας τοῦ ἀνέμου, πόσο περισσότερο ἀδύνατη εἶναι στούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ, όπως ὁ Φραγκολατῖνος, ὁ λουθηροκαλβῖνος, ὁ Ἰνδουιστής, ὁ Ἑβραῖος, ὁ Μουσουλμάνος, ἡ ἀπορρόφηση ἀκτίνων θείας ἀκτινοβολίας, (ἐν ἀντιθέσει μέ ὅσα ἰσχυρίζεται ὁ Ἀ. Ἀ.) , καθό ἀβάπτιστοι καί ἀφώτιστοι. Διευκρινίζεται επίσης ὅτι ἀγάπη στούς ἀλλοθρήσκους δέν σημαίνει ὀργανική ἑνότητα μαζί τους. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θά ἔπρεπε νά ἑνωθεῖ ἡ κόλαση μέ τόν Παράδεισο!

Ἄς ἀφήσουμε ὅμως τόν κάθε καλοπροαίρετο ἀναγνώστη νά ἀπολαύσει μόνος του τήν θεολογική καί κατανοητή ἀπ ὅλους γραφίδα τοῦ π. Ἰωάννη. Θά 'ταν εὐχῆς ἔργο τό συγκεκριμένο βιβλίο πού διακινεῖται ἀπό τό βιβλιοπωλεῖο τοῦ ''Γρηγόρη" (ὁδός Σόλωνος 71), νά βρίσκεται στήν ἐνεργό βιβλιοθήκη τοῦ κάθε Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ,  ἰδιαιτέρως τῶν Θεολόγων κληρικῶν καί λαικῶν .